Recensies
- Hugo Brutin: 25 november 2005
Gigi Praet: Een Verrassing
Op dit ogenblik loopt in Pick's Art Galery een tentoonstelling van voortref- felijke schilderijen en schilderijtjes van Christophe Muylaert, die ondermeer en wellicht vooral bij docent Johan Janssen van de Stedelijke Academie Brugge zijn stiel leerde of zijn picturaliteit heeft opgedaan.
Ook Gigi Praet uit Oostende krijgt sinds 2003 haar schilderkunstige opleiding bij dezelfde docent en ook hier is de uitstraling van haar schilderijen groot. Haar doeken die bijna allemaal dateren van 2005 zijn overwegend niet - figuratief. Men krijgt de indruk dat de kunstenares niet helemaal afstand wil doen van de figuratie. Figuren duiken immers op in een totaalbeeld van materie, ritme en kleur en vertolken een eerder emotioneel elan waarin enige estetiek aanwezig is. Het figuratieve beïnvloedt het picturale. Het vleit het oog, hoezeer het ook wegduikt in slierten van kleurige ritmiek. Er gaat echter heel wat aandacht naar de figuren zodat de harmonie van kleuren die in de niet figuratieve werken triomfeert er minder aan bod komt.
In haar tentoonstelling bewijst de kunstenares enerzijds dat zij de figuratie aankan op een meer dan verdienstelijke wijze maar vooral dat zij de gave bezit van het doseren van tonaliteiten en zij een doek dat bestaat uit zuiver ritmiek en kleur perfect kan opbouwen om aldus een wereld van lyriek te doen ontstaan. Dat zij in zo'n korte tijd een zo'n rijp en stralend werk kan verwezenlijken, bewijst dat zij die gave al lang in zich droeg. - Freddy Dufait: 19 november 2005
Het is zowat twee jaar geleden dat ik kunstenares Gigi Praet inleidde en in die tijd maakte zij een hele evolutie door, waarbij haar kunstuitingen qua abstractie en koloriet uitgewerkt werden.
Gigi schildert dus niet naar de realiteit. En toch vertrekt zij vanuit een beeldentaal, die echter een werkelijkheid toont zoals ze werkelijk niet is. Het betreft dus niet een echte presentatie, maar eerder een verbeelding in abstracte uitingen, zoals zij het zelf aanvoelt en meditatief sublimeert en ons laat mediteren.
En in deze abstracte vormentaal vinden wij visuele principes die ons leiden naar personages, gebouwen, landschappen, muziekuitingen en Griekse mythologie. Haar betitelingen, om er maar enkele te benoemen: "De verzonken kathedraal, Metropolis, Confidenties, Trauma" uiten deze kenmerken zonder gedetailleerde en exacte weergave. Op die manier wordt het bekijken van deze schilderijen een waarneming van Modernisme.
Gigi schildert de verf, door het doek te bevechten met kleur, soms één kleur overwegend per schilderij, soms Ensoriaanse kleuren, in niet omlijnde vlakken, vol licht en uitbundig uitgestreken.
Dit, door brede borstelvegen met pasteuze materie en haar uitbundig koloriet verwijzen naar emotieve belevenissen of herinneringen. Met deze verfmaterie brengt zij picturaal tekens , die aanleiding geven tot visuele herkenning in het abstracte, zie "Trauma", waar uit honderden kleurenschakeringen gestalten opdoemen, of "Metropolis" waarin lichte en donkere bonte tinten dwingen naar het herkennen van een bankgebouw. Het is een kleur-aftasten van de werkelijkheid en het afgebeelde en tussen het afgebeelde en het beeld zelf, tot erkenbaarheid en herkenbaarheid.
Deze inhoud, vorm en kleur maken van Gigi een geboren schilderes, die haar omgeving met reeds bovenvermelde uitingen eigenzinnig kan scheppen en het grijpbare ongrijpbaar kan verbeelden.
Gigi, je maakte een goede evolutie door, waarin je toonde dat het niet blijft bij eenvoudig uiterlijk iets naar voor te brengen, maar dat jouw innerlijk talent hier in verf, kleur en beeld tot uiting moet komen. - Geert Lambert: 10 juli 2004
Of het nu olies, aquarellen, potloodtekeningen of - haar jongste werk - beelden zijn, steeds opnieuw blijkt dat Gigi alle talenten in zich kreeg. De contouren van een lichaam, rondingen van een hand, borst of buik, ze worden allen minutieus overgezet. Niet steriel fotografisch, maar warm gevoelig, emotioneel zoals mensen zijn, niet alleen vlees en bloed, maar ook karakter, inhoud, kennis, jawel, cultuur.
En dat zelfde gevoel, die zelfde passie komt tot uiting in haar eerder grotere abstracte doeken. Ze tonen geen gebouwen, ze tonen emoties rond plaatsen. Ze laten een stationsplein zien zonder mensen, maar waarbij je wel de haast van de passagiers kunt zien. Ze tonen een zee zonder boten, maar wel met vuur, met leven, als bron van leven. Het postgebouw, toepasselijk het Post-postmuseum genoemd herken je aan de schitterende groen bronskleur van het prachtige beeld van Cantre dat er boven op staat en dadelijk voel je de liefde van Gigi voor haar stad, voor Oostende.
Ik nodig u uit om extra oog te hebben voor haar vier werken omtrent de geschiedenis van de Oostendse casino. Vier werken waaruit telkens opnieuw afbeeldingen van deze vroegere gebouwen in voorkomen, maar die terzeldertijd aantonen hoezeer een gebouw een stad kan doen leven, haar een ziel kan geven, het hart kan doen bonzen.
Het zelfde bonzend hart, dezelfde ziel vind je terug in de portretten van mensen die, vanuit het figuratieve abstracter worden. De koele identiteit verdween en werd weggemaakt, maar de ware mens, de ziel achter het lijf wordt in verf en kleur tot uiting gebracht. Ze toont aan dat kunstenaars weliswaar kunnen, mogen en moeten evolueren, maar ze toont vooral aan dat kunstenaar zijn niet iets is van louter techniek, maar vooral van innerlijk talent.